Στο θέατρο: άσπρο και μαύρο

Η καλή μου τύχη μου δώρισε δύο προσκλήσεις – πρώτη σειρά παρακαλώ -για την παράσταση Φθινοπωρινή Ιστορία την Τετάρτη που μας πέρασε. Πήρα μια καλή μου φιλενάδα αγκαζέ, το ΙΧ μας υπό μάλης (που λέει ο λόγος) και κινήσαμε για το θέατρο Άλμα. Καλόγουστο και φιλόξενο (αυτά τα δυο δεν πάνε αναγκαστικά μαζί) μας υποδέχτηκε στο φουαγιέ του. Ήταν όπως το θυμόμουνα όταν είχα ξαναπάει πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, μόνο που στο όμορφο ξύλινο πάτωμα με το λιτό γεωμετρικό σχέδιο, η πατίνα του χρόνου ή μάλλον τα τακούνια των θεατρόφιλων, σε διαβεβαίωναν ότι αυτό το θέατρο έχει αγαπηθεί από το κοινό του.

Το σκηνικό με τους πασσάλους ολόγυρα, λιτό και ευφάνταστο, αξιοποιούσε όλες μας τις αισθήσεις – ναι, μέχρι και την γεύση, μιας και προκαλούσε συνειρμούς θάλασσας και αρμύρας. Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ερωτικός και εκφραστικός στο έπακρον, με το πρόσωπό του, με τα χέρια του, με το περπάτημά του… Η Κατερίνα Μαραγκού υπέροχη, μέσα στη χαρούμενη αφέλειά του ρόλου της μου θύμισε κάτι από τη Τζουλιέτα Μασίνα στο La Strada του Φελίνι. Στο τέλος, κάτι το βαλς του Ροντιόν και της Λύντια κάτι η θύμηση κάποιου έρωτα που δεν τολμήσαμε να διεκδικήσουμε με στιβαρό χέρι, βγήκαν ένα-δυο χαρτομάντιλα από τις τσάντες. Και πάνω εκεί που έλεγα, μπράβο βρε παιδιά που δεν είστε πια παιδιά αλλά δίνετε τα ρέστα σας πάνω στη σκηνή, και κούμπωνα το παλτό μου για να φύγουμε, κάνω έτσι με το χέρι να πιάσω τα δύο προγράμματα που είχα ακουμπήσει στο πλάι, ένα δικό μου και ένα της παρέας μου, και βρίσκω μόνο το ένα! Κοιτάζω κάτω από το κάθισμά μου, κοιτάζω κάτω από όλα τα καθίσματα του θεάτρου, πουθενά το πρόγραμμα.

Δεν υπήρχε αμφιβολία: όσο εγώ με την πλάτη γυρισμένη στη σκηνή τακτοποιούσα τα προσωπικά μου αντικείμενα στην τσάντα μου και φορούσα το παλτό μου, κάποιος από τους τέσσερεις – πέντε που με προσπέρασαν στο δρόμο τους προς την έξοδο, βούτηξε το πρόγραμμα που είχα εμφανώς τοποθετήσει στην κόχη της σκηνής για λίγα λεπτά . Έμεινα εμβρόντητη. Και μετά το πήρα απόφαση και έφυγα με τη φίλη μου, με μια τσιμπιά πίκρας όμως. Στο μυαλό μου αναδύθηκε η δεσποτική μορφή της γιαγιάς μου να λέει «Σκατά στα μούτρα σας, που θέλετε και θέατρο». Δίκιο είχες γιαγιά. Αλλά για να μην τα βλέπουμε όλα μαύρα, υπάρχουν και καλοί άνθρωποι, όπως η φίλη μου, που, βλέποντας τα ξινισμένα μου μούτρα, έσπευσε να μου χαρίσει το δικό της πρόγραμμα για να με παρηγορήσει.

Posted in Γονεϊκά | Σχολιάστε

Στην παρέλαση

Σήμερα καμάρωσα για πρώτη φορά το γιο μου στην παρέλαση. Να χ.. μέσω τις φιλελεύθερες απόψεις μου περί μη δημοκρατικότητας των παρελάσεων! Τα παιδιά ήταν χαρούμενα σαν σπουργίτια και πόσο του πήγαιναν του άτιμου τα μπλε και άσπρα! Μου είπε «είμαι ντυμένος σαν το Χάρι Πότερ όταν πηγαίνει στη σχολή των μάγων στο Χόγκουαρντς, μόνο σε διαφορετικά χρώματα!» Του εξήγησα ότι τα αγγλόπουλα φορούν καθημερινά στολή όταν πηγαίνουν στο σχολείο τους, ακόμη κι αν δεν πηγαίνουν στο Χόγκουαρντς. Μετά μου είπε «ξέρεις, ένιωσα ένα κλάψιμο μέσα μου όταν κάναμε παρέλαση και μας κοίταζαν όλοι». Του είπα πως αυτό στη γλώσσα των μεγάλων λέγεται συγκίνηση.  Να που άρχισε να αναπτύσσεται με θετικό τρόπο και η αυταρέσκεια του μικρού σκέφτηκα μέσα μου.

Χειροκρότησα με τον ενθουσιασμό της πρωτάρας και τα οχτώ δημοτικά της συνοικίας μας και ταυτόχρονα άκουγα με ενδιαφέρον και ανάλαφρη διάθεση τα προεκλογικά σχόλια των διπλανών συνδημοτών μου. Άκουσα πολλά χαριτωμένα.

Φεύγοντας από την παρέλαση αγόρασα ένα ρείκι σε γλάστρα για τη βεράντα μου, να ξεκινήσει καλά ο χειμώνας μας.

Posted in Γονεϊκά | Σχολιάστε

Ατρόμητη

Από σήμερα θα είμαι εδώ, πιστή στο ραντεβού με τον εαυτό μου. Από σήμερα μπορώ να γράψω τα νέα της Ατρόμητης που έφτασε στο σπίτι μας το μεσημέρι του Σαββάτου, 9 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία δύο μηνών (έχει γεννηθεί την 1η Αυγούστου).  Γάτα κοινή, ευρωπαϊκή, όπως γράφει το βιβλιάριο υγείας της, από πάνω μαύρη, από κάτω άσπρη, μέχρι τη μύτη και τα σαγονάκια. Πραγματική ηλιαχτίδα στην παρούσα φάση της ζωής μου! Κι όπως είπε ο γιος μου είναι η καλύτερη γάτα που μπορούσε να μας τύχει! Δεν την επιλέξαμε εμείς και ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας. Μου έκανε εντύπωση η κοινωνικότητά της από την πρώτη στιγμή που πάτησε τα πατουσάκια της στο διαμέρισμά μας. Καμιά επιφυλακτικότητα, καμιά αιδώς! Λες και ήταν γεννημένη για να ζήσει μαζί μας. Όταν γυρίζω σπίτι από εξωτερικές δουλειές, τη βρίσκω ξαπλωμένη άλλοτε στο τραπέζι της τραπεζαρίας, σαν αιγυπτιακό άγαλμα, άλλοτε σε κάποιο κρεβάτι, με χάρη βασίλισσας και άλλοτε στα ράφια ανάμεσα στα βιβλία μου. Είναι το μόνο πλάσμα που έχω δει να εκστασιάζεται παίζοντας μ΄ένα μονό τσόφλι από φυστίκι που έχει πέσει από το τραπέζι της κουζίνας. Κυνηγιάρα, παιχνιδιάρα και ανοιχτή σε χάδια κι αγκαλιές, όταν δεν έχει άλλες πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες! Τρελλαίνομαι όταν μας παίρνει ο ύπνος  παρέα, εμένα μισοξαπλωμένη στον καναπέ κι εκείνην στην ακαλιά μου, σε στάση οικείας παράδοσης. Αν γουργουρίζει κιόλας, νιώθω ότι εκπλήρωσα το σκοπό της ζωής μου.

Το όνομά της το ανέσυρα από τις παιδικές μου αναμνήσεις, μια ποδοσφαιρική ομάδα της Γ’ εθνικής που άκουγα στην Αθλητική Κυριακή του Διακογιάννη. Σε μια πρόσφατη αναζήτηση στο διαδίκτυο διαπίστωσα ότι έχει για σήμα της ένα αστέρι, σαν το άσπρο αστέρι που σχηματίζει το άσπρο χρώμα στο πρόσωπό της δικιά μας Ατρόμητης! Να ένας καλός οιωνός! είπα μέσα μου.

Posted in Γονεϊκά | Σχολιάστε

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Γονεϊκά | 1 σχόλιο